افضلالدین محمدبنحسن مرقی کاشانى، معروف به بابا افضل کاشانى، حکیم، عارف و شاعر ایرانى نیمه دوم سده 6 و نیمه نخست سده 7.ق است. وی را از زمره رباعیسرایان برجسته میدانند. کتاب جاوداننامه وی مبتنى بر تعالیم قرآن و حدیث و شامل مباحثى چون انواع دانش، اهمیت خودشناسى و آغاز و فرجام هستى است. در تفکر فلسفى وى، شناخت نفس و به تعبیر او «خود» انسانى، از اهمیت یگانهاى برخوردار است. بابا افضل در نگارش آثارش به بینش و سلوک عرفانى تمایل داشته است. وی برخلاف روال مرسوم، بیشتر آثارش را به زبان فارسی نگاشته است
مندرجات
مشتمل بر چهار باب، باب اول در شمردن اقسام علوم بر سبیل کلی، باب دوم در شناختن خود و طریق آن، باب سوم در شناختن آغاز کار، باب چهارم در شناختن انجام کار. هر کدام از این بابها خود منقسم بر چندین فصل مختصر است